Het verhaal van Colin Coosemans leest als een roman. Zijn carrière kende een bliksemsnelle opmars, maar werd gevolgd door diepe dalen. Op zijn 33ste volgt de onverwachte kers op de taart: hij wordt verkozen tot Doelman van het Jaar op het Gala van de Gouden Schoen. “Dat had ik nooit meer durven dromen, zelfs niet in mijn stoutste dromen,” klinkt het na de bekroning. Een gesprek met Colin, die uitgroeide van derde doelman tot kapitein van paars-wit.
Colin, je bent verkozen tot Doelman van het Jaar. Wat ging er door je heen toen je je naam hoorde?
Ik wist uiteraard dat ik één van de kandidaten was voor deze prijs. Vorig jaar speelde ik een goed seizoen, maar het blijft altijd zenuwachtig afwachten tot het moment daar is dat je je naam hoort. Ik had oprecht geen idee dat ik de trofee zou winnen.
Je kinderen op het podium die je je prijs overhandigen, wat deed dat met je?
Dat maakte me meteen emotioneel. Ik heb altijd gezegd dat ik ze er graag bij zou hebben op de dag dat ik iets zou winnen. Maar ze zijn nog vrij jong dus kon ik ze zelf niet meenemen vanavond. Dat ze er alsnog bij konden zijn, maakt deze trofee alleen maar extra speciaal.
Wat betekent deze prijs voor jou persoonlijk?
Meestal is zo’n trofee een beloning en een bekroning voor één jaar goed presteren. Voor mij betekent het veel meer dan dat alleen. Het is een beloning en bekroning voor meerdere jaren hard werken, voor jarenlang in mezelf blijven geloven op momenten dat veel anderen dat niet meer deden. Daarom is deze prijs meer dan zomaar een bekroning voor een goed seizoen.
Het is bovendien een prijs die door een panel van onder meer journalisten, trainers en oud-spelers wordt gestemd. Wat doet dat met je?
Puur mathematisch komt deze appreciatie voor zo’n 90% van mensen die eigenlijk niets met RSC Anderlecht te maken hebben. Dat maakt het een heel oprechte waardemeter van het seizoen, of beter gezegd van het jaar 2025 dat ik heb doorgemaakt. Die waardering, zowel van binnen als van buiten de club, doet enorm veel deugd.
Zijn er momenten van het afgelopen jaar die je altijd zullen bijblijven en die deze prijs symboliseren?
Ik kan er onmogelijk één moment uitpikken. Ik ben altijd blijven geloven en hard blijven werken om in het shirt van RSC Anderlecht te mogen spelen. Op de slechtste momenten, waarin ik het diepst zat, zou ik al blij geweest zijn om een wedstrijd onder de lat te staan. Elke keer opnieuw voor RSCA mogen spelen is een eer, dus ik kan geen specifieke match aanduiden.
Een favoriete redding dan misschien?
Dan denk ik meteen aan de redding op de kopbal van Aurélien Scheidler op het veld van FC Dender.
Heb je ooit gedacht dat je deze prijs zou winnen?
Nee, dat had ik echt niet meer durven dromen, zelfs niet in mijn stoutste dromen. Op de momenten dat het moeilijker ging, was mijn stoutste droom alleen maar om te kunnen spelen voor RSC Anderlecht. Zoals ik al eerder zei: als dit voor mensen die momenteel minder succesvol zijn, die het even minder hebben, een stimulans kan zijn, dan is dat geweldig. Voor mij is deze prijs een enorm licht aan het einde van een heel lange tunnel.
Wie wil je graag bedanken?
Eerst en vooral mijn vrouw en kinderen uiteraard, mijn ouders en schoonouders. Bij uitbreiding mijn hele familie en mijn vrienden, waarvan ik er veel als echte familie beschouw. Daarnaast ook alle mensen die er waren in de goede én de slechte momenten. Mijn ploegmaats, de trainers en iedereen die mij doorheen de jaren begeleid en beter heeft gemaakt. Zowel de personen die nog steeds voor de club werken als degenen die dat niet meer doen. Ik denk dat iedereen zijn aandeel in deze prijs zal herkennen.
Tot slot, nog een woordje voor de fans?
We hebben vanavond twee individuele trofeeën gewonnen, en dat is mooi, maar het wordt tijd dat RSC Anderlecht opnieuw een collectieve prijs pakt.
