Marcin Wasilewski was de afgelopen maand in Polen actief met zijn nationale elftal op het Europees Kampioenschap. Een kwalificatie voor de kwartfinales zat er niet in, maar de rechtsback gaf wel een exclusief interview aan het Poolse Newsweek waarin hij sprak over zijn zware blessure, de maandenlange revalidatie en zijn leven als voetballer. "Een balvirtuoos ben ik nog nooit geweest, dat weet ik, maar het ontbrak me nooit aan inzet of ambitie."

30 augustus 2009, dat was de dag dat het leven van Marcin Wasilewski even stil bleef staan. "Ik herinner me die dag nog perfect. Het was de 27ste minuut tijdens RSCA-Standard. Axel Witsel zette de tackle in en even later had ik een dubbele open beenbreuk." De eerste prognose was niet goed. "Nee, het was niet duidelijk of ik ooit nog normaal zou kunnen stappen, maar zelf heb ik nooit stilgestaan bij de gedachte dat ik nooit meer zou kunnen voetballen." Na acht maanden stond Wasyl voor het eerst opnieuw tussen de lijnen. "Ik speelde zeven minuten tegen STVV. Dat was een ongelooflijk gevoel. Kippenvel, vreugde en grote emotie. Maar al snel werd duidelijk dat mijn lijdensweg nog steeds niet volledig voorbij was, want de voet bleef pijn doen, aldus Wasyl. "Toch dacht ik niet aan opgeven. Ik geloofde dat ik ooit terug zonder pijn zou kunnen voetballen, ik had nood aan het spelletje. Toen de artsen me uiteindelijk een CT-scan lieten ondergaan, bleek dat de fibula niet volledig genezen was, vandaar de pijn. Ik kreeg een plaat in mijn been met acht schroeven. Toen ik daarna uiteindelijk opnieuw op het veld stond, begin december 2010 tegen SVZW, scoorde ik meteen een doelpunt. We wonnen en ik had geen pijn meer. Dat was iets moois, puur geluk."

"Voetbal is nooit enkel mijn werk geweest, het is veel meer dan dat, het is mijn hele leven. Al de rest was altijd al ondergeschikt aan het spelletje. En mijn vrouw weet dat. Het was niet altijd makkelijk voor haar, maar ze is me altijd blijven steunen. Ik ben haar heel dankbaar", aldus de rechtsback. "Er is geen groter geluk in het leven dan iets te mogen doen waar je van houdt. Aan het einde van mijn carrière denk ik nog niet. Mijn vrouw zegt me altijd dat ze niet weet wat ze met mij zal moeten aanvangen de dag dat het zover is", lacht hij.